Im Momänt täppeled my Hündli bim Laufen immer e paar Schritt hindedra. Wäg dere langen Operationsnarben underem Bei schont sich s none chly. Aber s markiert scho wiider flyssig Büsch und Bäumli und schnüfflet d Wägränder ab. Das darfs freilaufend mache, dermit sich s guet erholt und gly wiider fit isch.

Mir laufe vom Turm uf em Schleifebärg durab in Richtig Reservoir, wo s Auti stoot. Vill Lüt sy nit grad underwägs hütte. Nummen ei Maa ellei chunnt is vo unden entgege, e chlynere, stämmig würfelförmige. Plötzlig rüeft dä us 20 Meter Dischtanz lut und uf Züüridütsch: «Wüsset Sii eigentli nööd, ass än Hund im Wald a d Leine ghöört, Sii?» Aha, do chunnt e Sunndigspolizischt, die Sorte kenn I. Das sy vill so Napoleönli, e bitz z churz groote, derfür umso lüter. Je wyyter ewägg so ein scho schimpft, desto weniger muesch welle diskutiere mit em. Gscheyter eifach nid beachte, süscht fühlt er sich in syner Autoriteet no bestärkt as Hüeter vo Rächt und Ornig vo eigne Gnaade.

Wo mer is chrüze, grüess I fründlig: «Schöne Sunndig.» «Was hän ych gsäit?», chunnt as Antwort zrugg, und är pflanzt sich in syne volle 160 Santimeter Körpergrössi uf, stemmt d Füscht in d Hüften und wartet kampfbereit uf e verbali Usenandersetzig. S Dumm isch numme, I lauf eifach zügig an em verby wyyter der Wäg ab. Das passt em aber gar nit. «Ghööret Sii schlächt, ich hän dütlig gsäit, ass en Hund im Wald a d Leine muess! S isch im Fall e Schweinerei, was Sii da machet», ghör I das hässig Rumpelstilzli mit der Züürischnurre mir no hindedrywäffele, aber I loos doch gar nit.

E paar Minute spööter mach I uf em Parkplatz d Heckklappe vom Auti uf und bück mi, zum s Hündli in d Boxe z lüpfe. Und jetz lueg au do ... keini drey Meter hindedra stoot dä Zwuckel und nimmt alles mit em Handy uf. Dä muess mir uf ganz lyslige Soole nooche sy, zum Bewyys cho sichere. Är filmt mi so blasiert und arrogant, ass mir uuserutscht: «Jo, do gseet me dütlig, wäm s wäg der Grössi nit glängt het für d Polizeischuel, gällesii?» Dä het gsässe, wil jetz wird er güggelirot. «Sii wäärdet scho no gsee, das hät Konsequänze, ich han alles uf Band!», zischt er, macht non e paar wüetigi Föteli vo myner Nummeren und verschwindet im Wald.

Bim Heifaare hammer vorgstellt, wien er jetz dänk uf em Poschte z Lieschtel Aazeig erstattet und syni Ufnahmen as Bewyys präsentiert. Und wien er e dicks Lob erwartet vom Polizischt am Schalter, sone Komplimänt, e bitz wie vo Kolleeg zu Kolleeg.

I wart jetz sit zwei Mönet uf Bscheid, aber schynbar het d Justiz dä Fall doch nit an d Hand gnoo, wil I ha weder öbbis ghöört, no je e Buess übercho.

Der Hoffmann von Fallersleben het mol gsäit: «Der grösste Lump im ganzen Land ist und bleibt der Denunziant.» Däm schliess mi aa. Und zuedäm dunkts mi as Yygeborenen e beeländendi Entwicklig, ass men efangs nit mol mee uf euse heimische Waldwäg sicher isch vor freilaufende Zürcher …

Florian Schneider wurde 1959 geboren und stammt aus Reigoldswil. Er ist Sänger, Schauspieler und Liederschreiber und lebt mit Tochter Mina in Eptingen.