C’est la vie
11.06.2026 PersönlichDo will I eigentlig vo Paris im Mai verzelle, aber no funkt mer ständig dä Hans dry:
Dehei heissts emol, I müess der Unggle Hans uf Paris begleiten as Ufpasser. Är heb wiider s Ryssen nach «cherchez la femme», das kenn me jo! In däm labile Zuestand liess ...
Do will I eigentlig vo Paris im Mai verzelle, aber no funkt mer ständig dä Hans dry:
Dehei heissts emol, I müess der Unggle Hans uf Paris begleiten as Ufpasser. Är heb wiider s Ryssen nach «cherchez la femme», das kenn me jo! In däm labile Zuestand liess er sich vo jedere der Chopf lo verdrülle. Nit dass es wiider usechiem wie z Prag. Vo dört isch er mol zruggcho, verlobt mit eineren us ere Rotliechtbar. Und drei Monet spööter scho Hochzyt uf der Karlsburg und Flitterwuchen in der Hohen Tatra. Und wo die windig Brut denn in d Schwyz het dörfen usreise, isch s em nach drei Tag scho ab, chuum het sii der Pass gha, auf Nimmerwiedersehen. Das het der Hans e paar Wuchen ins Hasebüehl brocht. Drum müess I mit, zum Schlimmers verhindere.
So buech I zwei Zimmer am Montmartre und mach e Kulturprogramm: Rodin-Museum, Edith-Piaf-Grab, Louvre, Notre-Dame. Aber scho am Morge vom erschte Tag bim Rodin im Garte tüen im Hans d Füess so weh, ass er nümm will laufe. Wehlyydig hockt er uf em Bänkli underem Dänker und raucht Gauloises bleu. Nei, käi Schritt mee lauf er z Fuess in dere Stadt. So miech eim die Kultur doch kei Freud mit e derewäg Schmärze.
Numme zwüsche Moulin Rouge und Place Pigalle, wo s ei Puff am andere het mit Klimmbimm, rote Lämpli und Oben-ohne-Föteli, dört tüen em d Füess denn überhaupt nümm weh. Im Gegeteil, är schwäbt wie uf Wolke. Bym «La Diva» wärden em d Auge glasig und wie in Trance und vo Magnete zooge, gseen en hinder fläckig späckige Vorhäng verschwinde. Immerhin weiss I, won er isch und wart halt duss uf em Boulevard de Clichy.
Linggs hinden isch das marokkanisch Hotel, won I früehner mol e blybenden Yydruck hinterlo ha. Das het uf jedem Stock vier Zimmer. Mys isch im dritte gsy. Am Morge wäsch my am Brünnli, aber denn goot der Hahne nümme zue und s Wasser lauft wyter. Drum sääg I no zum Chef im Büro unde, bevor I in d Stadt gang: «Mon lavabo est en panne, le robinet ne fonctionne pas!» Mee Sanitärs chan I au nit uf Französisch!
Zoobe chumm I zrugg, do stönden überall Chessel und Wannen umme, s tropft vo der Decki und der Marokkaner isch grausam stinkig, schreit ummenand und schiesst mir my Rucksack aa. S Brünnli in mym Zimmer isch schynbar überloffen und s ganz Wasser vo dört ins Zimmer undedraa und immer wyter bis aaben in sys Büro. Ei Viertel vom Hotel isch futsch. Klar verstand I do, ass er hässig isch und sääg no höflig: «Pardon, Monsieur, mais c’est la vie!» und bi ab, so schnäll I ha chönne.
Nach zwoo Stund chunnt der Hans uuse. S syg e Seich gsy und öbbe gar nüt gloffe!
Numme drei Fläsche Schämpis heebe die Mäitli uf sy Rächnig gsoffe. Aber schyssegal, c’est la vie, und är heeb jo no gnueg Chlütter derby zum Verchlöpfe. Am zweite Tag isch er ins «Rebeccas» und am dritten ins «Chat Noir» bis am drei znacht. Am andre Morge, wo mer abreise, het er denn käi müede Franc meh im Sack und I cha s Hotel bläche. C’est la vie!
Florian Schneider wurde 1959 geboren und stammt aus Reigoldswil. Er ist Sänger, Schauspieler und Liederschreiber und lebt mit Tochter Mina in Eptingen.

