Vor zwei Mönet isch er gstorbe. Mit 91. Der gross Medizinmaa vom Jazz. Us Südafrika. Der Abdullah Ibrahim. Früehner het er Dollar Brand gheisse. E Gigant unter de Jazzpianischte.

Syni Taschte het er amme sehr sparsam gsetzt. Der richtig Ton zer richtige Zyt. Genial eifach. Eifach genial. Und genau so wichtig, wie die Tön, won är gschpiilt het, sin die Tön gsi, won är nit gschpiilt het. Tön, wo me ghört het, wil är si usgloh het. E Magier am Piano. Als jugendlige Jazz-Fan han ich syni Muusig Aafang vo de 1970er-Johr immer wiider gloost.

Do han i no sälber welle Jazzmusiker wärde. Gly han i aber müesse feschtstelle, ass d Jazz-Szene besser tönt ohni mii. I ha jo non e zweit musikalisch Standbei gha: Myni Mundart-Songs. I ha sogar e paar Johr könne läbe vo myne Lieder.

Ich ha in Jugendhüüser gsunge, an Festivals, an Demos und in Kleitheater. Au z Solothurn. 1980 uff ere gleine Bühni. Der Name weiss i nümm. Aber i weiss no, ass i am Schluss hätt sötten e Zuegoob gä. «Aber denn verpass i my letscht Zug», han i gsäit.

«Chasch ou bi üüs übernachte», het öbber us em Publikum versproche. Applaus. Ok. Ha gärn non e paar Zuegoobe brocht. Noch em Konzärt simmer denn in sym 2CV zu ihm hei gfahre. Der Name vo mym Gaschtgäber isch mer vo myne Jazz-Zyte här nit ganz unbekannt gsi. Kurz noch Solothurn isch er zum e grosse Buurehof abbooge.

Er het uff e Tür zeigt. Dört im Muusigzimmer häigs non en alt Sofa, dört könn i penne. «Morn am Eufi tääte mer de zmörgele. Guet Nacht.» Super! Do hets e Flügel gha, e Schlagzüüg, jedi Mängi Percussions. Es het mi gjuggt in de Finger, aber ich ha mi nit traut, d Nachtrueh z störe.

Won i uffgwacht bi, het d Morgesunne hell in Ruum yyne brennt. Ich han e Bongo gschnappt und ha grad wellen aafoo drümmele. Do goht d Türen uff und e grosse Maa setzt sich an Flügel. I weiss nit, ob är mi wohrnimmt. Wuchtig pflanzt är einsami Tön wie Pföhl in die staubigi Ärde. Kei Aafang. kei Änd. Kurzi Böögen und simpli Melodie, wo sich ewig wiiderhole.

Der Abdullah Ibrahim. Är molt Bilder in Ruum. Klagelieder vo der Apartheid und ihren Opfer, vo Hunger und Eländ. Keini drei Meter vo mir. Imme Buurehof. Imme gleine Dörfli bi Solothurn. E Wältmusiker rysst mir sy Himmel uff. Voll vo Harmonie, wo Dräne droggne. Voll Troscht und Liebi und Schönheit. Voll Sehnsücht uff zärtligi Zyte. Für ei Stund jagt är mi dur syni galaktische Stärne-Stürm. E Gschängg für s Läbe. E Solo-Konzärt. Für mi ellei. Ich kumm erscht wiider oobenaabe, wo der Abdullah Ibrahim längschtens scho gangen isch.

Dusse trainiert er mit Hantle syni beachtlige Mussgle. Är schwitzt. Ich wird yygladen an grosse Zmorgetisch. Dört verzell i vo mym fascht scho spirituellen Erläbnis im Muusigzimmer. Do meint ein vo de Jazzer trogge: «Ja, dä spiut ämu ou geng öppe s Glyych.»

Willkomme dehei!

Aernschd Born wohnt in Reinach. Er ist Songpoet, Autor und Kulturschaffender.